А гады ішлі. Эдуард Цімафеевіч стаў ляснічым, да яго стала прыязджаць начальства з райцэнтра.

Памажнела і Аліна Агапаўна. У галоўнага ветэрынарнага ўрача саўгаса таксама завяліся новыя знаёмыя. Усё часцей да іх стаў заязджаць сам ветэрынарны ўрач раёна. То па рабоце, то на смажанага зайца, а то і проста час пабавіць. За фаршыраваным шчупаком, духмянай юшкай. Надаралася, што сябра мой прывозіў яго на ўласнай «Волзе», якую я яшчэ раней дапамог яму купіць.

I чым больш з'яўлялася новых знаёмых у Гузікаў, тым менш яны сталі заўважаць мяне. Ці на рэчку едуць — забудуць узяць, ці ў райцэнтр — то абавязкова аб'едуць. А заўчора праехалі міма, новае паліто мае пафарбавалі дарожнай граззю. I... не заўважылі.

У нашай спецыялізаванай нарыхтоўчай канторы «Дубовая кара, апенькі, лясныя рогі» ўрачыстасць. Падзея за падзеяй. Нязменнаму яе начальніку Халімону Халімонавічу Сыраежку споўнілася пяцьдзесят. Юбілей. I з нагоды гэтай яшчэ ўранні сакратар-машыністка, Клаўдзія Тарасаўна прынесла букет жывых руж. А ў тых ружах паштовачка і прывітальны тэкст:

«Наш дарагі, наш любы Халімон Халімонавіч! З Днём анёла Вас! I жыцця — яшчэ на сотню гадоў, і сілы маладзецкай, і творчасці юнацкай! Пад вашым мудрым кіраўніцтвам ад прэміі да прэміі нас!

Ура — яшчэ раз ура Халімону Халімонавічу!»

I подпіс: «Ад чыстага сэрца Ваш родны калектыў».

Прачытаўшы гэта, кіраўнік канторы ажно праслязіўся. Якая павага! Колькі любові! Што ні работнік — то добразычліўца. А было ж усялякага, але ўсё роўна любяць.

А ў гэты час, седзячы за сталом, службоўцы вялі такую гаворку:

— I колькі яшчэ можна трываць гэтага Сыраежку? Ні рыба ні мяса. Год-два — і закат нашай канторы.

— Не кажы, братка, целяпень-целяпнём. Рабіць з ім — што ваду ў ступе таўчы. Адна марока.

I канчатковы прысуд:

— Давай ананімку напішам...

У апошні час я стаў заўважаць, што Настуля мая ў свае трыццаць гадоў самай прыгожай кветкай расцвіла. А яшчэ, што ў яе на службе з'явілася ажно некалькі паклоннікаў. І галоўны інжынер Язэп Бабкін прама вачамі есць, і загадчык аддзела Пятро Яхновіч заўжды на абед запросіць, а ў дзень Восьмага сакавіка эканаміст Эдуард Пiнчук абавязкова букет кветак уручыць.

I шэф наш стаў маю жонку ў прыклад ставіць. 3 чаго б тэта?

А ўзяць бухгалтара Гузіка? Раз-пораз да яе ў кабінет заходзіць. То пра новае выданне Ясеніна спытае, а то хто з сённяшніх маладых артыстак — першая зорка. Маўляў, нібы мая жонка адзіная ў нашай канторы знаўца.

А нядаўна заходжу да жонкі, а ў яе сядзіць намеснік загадчыка аддзела Змітро Змітровіч і райскай птушкай заліваецца. «Настасся Міканораўна, паверце толькі мне,— шчабеча гэты саракапяцігадовы халасцяк,— вам гэта сукенка надзвычай да твару. Вы мадонна нашай бурнай эпохі».

Урэзаць бы яму аплявуху? Ды, чаго добрага, за хуліганства яшчэ прымуць? А я ў свае трыццаць пяць гадоў — мужчына ўраўнаважаны. Не, гэта не тыя меры.

А ўчора, верце не верце, ажно сэрца ледзь з грудзей не вырвалася. Мая Настуля гэтаму лысаму абармоту гальштук выбіраць ва універмаг хадзіла.

— Дакуль такое будзе? — пытаю.

А жонка як ні ў чым не бывала:

— Хіба то жанчына, на якую не звяртаюць увагі?! Ці па густу табе такая?

Іван Іванавіч Цыбулькін, яшчэ раз акінуўшы позіркам прысутных, сказаў:

— Перабудова — гэта той шлях, па якім кожны з нас павінен ісці. Прывяду сотні прыкладаў. Пры зрэзе дрэў застаюцца метровыя пні, а голле спальваецца. Калі пералічыць на гектары ўсе тыя пні-цурбакі, то можна ўсю зіму вялікую вёску ацяпляць. Эканомія? Эканомія. А лапкі адкуль бяром? 3 лесапасадак. А ў дзялянках усё спальваем? А якая нядбайнасць! Не, такое болей мы не дапусцім. Годзе!

— Правільна! — падаў з месца голас лесаруб Адам Сайкін.

— I за эканомію гаручага возьмемся,— не стрымалася Яніна Калістратаўна.— А то канторскі бензін уласным стаў.

— А што з запчасткамі? Не склад, а двор знаходак,— абуральна заявіў шафер Дзіма Пеўнеў, учарашні салдат.— Табе хоць плач — не дадуць, а з боку кліентаў — і рэсору, і акумулятар.

— Калі шчыра, то і я за перабудову,— заявіла нарміроўшчыца Клаўдзія Пятроўна.— Проста дзіву даешся — за што асобным работнікам налічваюць зарплату.

— Во-во, а я што кажу: перабудова і толькі перабудова. I пачнём зараз жа, не адкладваючы.— I начальнік канторы хусцінкай выцер успацелы лоб, а затым, калі амаль усе разышліся, аўтамеханіку загадаў заправіць ягоную «Ніву» для паездкі ў суботу на падлёдны лоў, а заадно выпісаць рухавік з «ЗІЛа» шэфу з горада. Намеснік атрымаў задание падабраць на новых лесапасадках участкі для нарыхтоўкі хвойнай лапкі, а брыгадзір лесарубаў Петрачэня — спаліць у Борках на дзялянцы ўсё сасновае ды яловае галлё...