Сустрэла Фёдара Яцко гаспадыня, жонка Лазіка.

— А вы малайчына, Фёдар. Гэтулькі набраць!

Яцко аж пачырванеў:

— Што я, вось ваш, пэўна, з пуд прынёс?

— I не сорамна вам, маладому, са мною жартаваць. Мой Сцяпан у лес пойдзе? Кавянёю не вытурыш туды. У яго ж ногі баляць.

— Як жа так?! — разгубіўся Яцко.— А дзядзька Сцяпан казаў, што...

— Па дзве карзіны носіць,— закончыла Дар 'я Адамаўна.— Хлус стары.

Жанчына паказала на спальню. Яцко нясмела зазірнуў.

Шырока раскінуўшы рукі, на ложку хроп Сцяпан Якаўлевіч. Нешта мармытаў. Фёдар прыслухаўся. Пра грыбы...

«I гэтага, гэтага браць можна... Мяшок!.. Усё пабяру, усё...»

— Толькі ў сне ён збірае грыбы,— уздыхнула Дар'я Адамаўна.

Сымон Чыгунчык і яго жонка Ганна сядзелі за сталом.

— Бач ты, ажно пятнаццаць гадоў разам пражылі. Не грэх за такое яшчэ па кілішку,— і Сымон зноў наліваў віно.

— А як жылі! Каб на каго паглядзела — ого! Ты адзін у мяне на ўсё жыццё. Да смерці.

— А ты, Ганна, для мяне — сонейка. Паглядзіш — і я маладзею.

— Дык вып'ем яшчэ?

I яны пілі.

— А ты, Ганна, малайчына,— Сымон ледзь языком варочаў.— П'еш і хоць бы што. А вунь Ірыну я ведаў — з другой чаркі здавалася.

— I даўно ты яе ведаў?

— 3 год ці два.

— Калі ажаніліся з табою?

— Во, дурніца, кажу з год ці два. Ой, і Ірка!

Тут Ганна ўжо не стрымалася.

— А ў мяне, думаеш, не было паклоннікаў? Былі. Табе не раўня. Мужчыны — што трэба!

— Хопіць,— і Сымон стукнуў кулаком па стале. Бутэлька з недапітым віном падскочыла і паляцела пад стол.— Змяняеш. А я думаў, ты мне сумленная жонка. Вон, нягодніца, з хаты!

Іван Сідаравіч Завідаў аж сінеў ад злосці: гэтулькі ў суседа Патапчыка курэй. I нясушак — не менш як два дзесяткі, і куранят — мо з паўсотні. Адных хоць сёння ў суп кідай, другіх — па восені смаж. Не ідуць, мячыкам коцяцца. Во, каб іх каршун падраў, ад'еліся, чэрці. I на чыіх кармах? Добрую частку на яго. Колькі траўкі перавялі ў палісадніку?

А што яму, Завідаву, ад гэтага? Што? Праўда, Патапчык колькі разоў запрашаў тых куранят паспытаць. Нат чарку ставіў. Ды Завідаў лічыў гэта за падвох: маўляў, ці не хоча сусед, каб я яго куранят са свайго агарода не ганяў. I Завідаў шпурляў у чужых куранят усім, што толькі траплялася пад руку.

I на гэты раз ён убачыў у лебядзе пеўніка. Зірнуў на ўсе бакі — нікога, падкраўся і што ёсць сілы падфутболіў таго аб фундамент хаты. Ды так, што пеўнік адразу выцягнуў ногі. Схапіў за іх Завідаў, трасца на яго — што гарбуз цяжкі, і хацеў гэта пусціць за плот суседа ў бульбянік, але тут выбягае на ганак жонка:

— А міленькія, а родненькія, а што ж ты нарабіў? Гэта ж я сабе ад Гэлькі нясушку прывезла.

Больш як гадзіну ідзём лесам. А Змітро ўсё яшчэ не спускае з павадка свайго ганчака. Міхась у які раз прапануе:

— Пускай, браток, а то зусім заморыць.

А Змітро і слухаць не хоча:

— Цёмна яшчэ. А пусці — за вярсту звера спудзіш.

Але сабака не хоча адыходзіць ад Змітрака.

— Трэба яму ахвоты паддаць,— кажа той.

Грыміць стрэл. Туман толькі вушамі павёў. I «ахвоту» паддае яму Міхась. Дуплетам паліць — ніякай асечкі. Ганчак ані з месца.

— Угнявілі мы яго.

— Як гэта ўгнявілі?

— Доўга на павадку валтузілі. А ён свабоду любіць.

— Яшчэ не нарадзілася тая жанчына,— хваліўся Гайкін,— з якой бы я не пазнаёміўся. У мяне на гэта талент.

Аднойчы нам выпала ехаць у горад у камандзіроўку. Ехалі аўтобусам. На адным з прыпынкаў у аўтобус зайшла прыгожая жанчына, уся — сонейка летняе, уся кветка веснавая.

Я тузануў у бок Валянціна. Той узняў галаву, залыпаў вачамі і нібы аслупянеў.

А незнаёмка, як ні ў чым не бывала, села наперадзе нас. Дастала кнігу.

Валянцін нахіліўся да мяне і шапнуў у вуха:

— Іду на знаёмства, назірай і вучыся. Бясплатна, ёлупень, урокі даю...

Кашлянуў і ўжо да незнаёмкі:

— Дазвольце пазнаёміцца, а што мы чытаем?

Жанчына нібы і не чула яго.

Аднак сябра не збіраўся капітуляваць. Змяніў толькі тактыку.

— То кажаш, Эдзік, французскія жаночыя чаботкі і бельгійскую футру табе што плюнуць дастаць? Тады прымай ад мяне заяўкі.