Пад вакном журба зьбірае мяту,А расьціла радасьць яе тут.Калі Бог пашле паэта ў хату —Пасадзіце на чырвоны кут.З абраза сьвятою павуцінайПавучок, як Дух, чало кране…За паэтам я зайду ў хаціну —Не пускайце да яго мяне.
*** — З чаго пачаць?
— З чаго пачаць?.. Пачну з Радзімы.Так абавязаны пачаць.— Але ў яе ты не адзіны,Навошта пра любоў крычаць?— Няхай, няхай я паўтарусяЎ любові тысячу разоў,Затое шчыра ў ёй клянуся,Бяз фальшу, без падробных слоў.— Што ж, пачынай. Сам выбраў долю…Й нядоля знойдзецца сама.Перад табою поле бою —Тут не адзін паэт сканаў.
