– I сам ты Гiтлер, - крыкнула жанчына i кiнула ў немца другую цаглiну.
Чалавек уздрыгануўся. Вусы яго зварухнулiся i твар акамянеў. Здавалася, што душа яго заныла навек.
– Косцiк! – крыкнула раптам жанчына.
Хлапчук з вострымi прыўзнятымi плячыма iшоў сюды, да людзей.
Твар у чалавека перасмыкнуўся. Хлапчук стаў сярод чорных асмалкаў i як анямеў, спынiўшы позiрк на чалавеку з аўтаматычнай вiнтоўкай. Немец раптам падняў рукi ўгору i штосьцi замармытаў. Хлапчук не зводзiў воч з чалавека. Жанчына зноў загаласiла:
– А гэта ж, мусiць, твой бацька! А ты ж яго ўспамiнаў часта!
Твар у чалавека заварушыўся. Шпарка зрабiў ён некалькi крокаў ад немца, падняў вiнтоўку i стрэлiў. Немец упаў i не паварушыўся. Чалавек абхапiў хлапчука рукой за плечы i шпарка выйшаў з iм на дарогу.
